2005/Sep/29

วันนี้ไปอ่านไดนุ่น รัตน์ พลอย

ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งเรื่องสอบ

เพื่อน ๆ ทุกคน แอน ปา ต่อ ตูน

นุ่น รัตน์ พลอย กำลังเครียดมาก

ก้อเข้าใจว่าเครียดอ่ะนะแต่บางครั้ง

เพื่อน ๆ ก้อเครียดกันจนเราคิดว่า

เราเป็นคนไม่คิดอะไรเกินไปรึป่าว

ป่าวเลยนะ..จริง ๆ แล้วเราแค่รู้สึกว่า

ถ้าเราเครียดมากไปมันก้อจะปวดหัวป่าว ๆ

ไม่ใช่ว่าเราไม่มีเวลาที่เครียดสุด ๆ นะ

แต่จะเป็นประมาณว่าเครียด ๆ แล้วพอ

ได้หยุดคิดซักพักมันจะเริ่มหายไปแล้วก้อ

มาบ้าบอได้เหมือนเดิม นี่หล่ะมั๊งที่เราคิดว่า

เราโชคดีจังที่เป็นคนแบบนี้

อีกอย่าง..การได้ปล่อย ๆ อะไรไปบ้าง

แล้วแต่ชะตาจะพาไปแต่ในขณะเดียวกัน

ก้อไม่ได้ปล่อยตามซะตาซะจนหาแก่นสาร

ไม่ได้...แค่ปล่อย..แล้วค่อย ๆ คิดดีกว่า

ทำอย่างนี้แล้วรู้สึกว่าชีวิตจะมีความสุข

แต่ไม่มากจนเกินไป..รู้สึกดี..

พยายามเข้านะเพื่อน ๆ ทุกคน

สอบเสร็จแล้วเจอกันนะจุ๊บ ๆ

2005/Aug/31

อยากจะอัพที่ไดตัวเองมากมายแต่ว่าก้อนะเกรงใจคนที่เค้าไม่ได้ตามหว่ะ แม่ง ๆ

วันเสาร์กว่าจะมาถึงสยามกันก้อนะปาเข้าไปเกือบบ่าย 2 แล้วตอนแรกกะว่าจะ

ไปเอาคอนที่พี่อ้อย..กินซิลเลอร์กัน..แต่ก้อไปเจอพี่ป้อมก่อน..พี่ป้อมจะเลี้ยง

พิซซ่า แต่ก้อนะไปเจอน้องเอ็มเอารูปนิโนะกะจุน..ก้อรอร๊อรอรัตโตะยังไม่มา

ก่อนหน้านั้นที่อยู่อุวะเอ็มบอกนุ่นว่ามีคนเห็นพี่โชที่วัดพระแก้ว..พอออกมาจากร้าน

ตอนนุ่นบอกเราก้อจริงเหรอฟระ..มีข่าวแบบนี้อีกแล้วเหรอ..แม่ง ๆ อะไรนักหนาหนะ

ก้อไปนั่งรอรัตน์ต่อแบบไม่มีอะไร ซักพัก พอเอ็มพูดเรื่องนี้มาอีกเริ่มกังวลแล้วสิ

มันเรื่องจริงป่าวฟระเนี่ย นุ่นโทรหาพี่ป้อม..พี่ป้อมก้อพูดอะไรไม่ออกแล้วก้อรีบ

ออกจากร้านพิซซ่าเลย (แอบห่อมาให้น้อง ๆ 3 คนด้วยง่า ขอบคุณคร๊าบบ)

หลังจากนั้นก้อไปรวมตัวร้านอุวะ ตอนนั้นก้อทำอะไรกันไม่ค่อยจะถูกแล้ว

รนรานกันซะไม่รู้เรื่อง แล้วไอนุ่นยังต้องไปเอาฟิคให้แจมอีก เหอ ๆ วิญญาณนักวิ่ง

เข้าสิงซะงั้น...เร็วมาก 5 นาที ตอนนั้นก้อรีบไปขึ้นรถไฟฟ้ากันอย่างไม่ค่อยจะรู้จุดหมาย

สักเท่าไหร่เลย เค้าบอกว่าตอนนี้อยู่ตรงรถไฟฟ้าสนามกีฬาก้อนั่งไปกัน ก้อพูดเล่น ๆ กัน

ว่าพี่โชนั่งสวนไปป่าวฟระ แต่ก้อไม่คิดไรมาก เสร็จพี่อ้อยเลยโทรหาน้องเค้า..

น้องบอกว่า พี่โช นั่งตุ๊ก ๆ (ซากุไร ๆ เนี่ยนะ 55555555555555555555+)

พี่โช นั่งมอไซต์ (ซากุไรเนี่ยนะ ก๊ากกกกกกกก 5555555555555+)

เฮ้อ..มันจะจริงมั๊ยหน่ะ..แต่ก้อนะเริ่มคิด ๆ กรูมาทำไรฟระ..หิวข้าว ๆ ตั้งแต่เช้า

ยังไม่ได้กินอะไรเลย..ซักพักได้ข่าวมาใหม่ว่า..ตอนนี้กำลังตามโชที่นั่งมอไซต์อยู่

ไปแถวนานา เท่านั้นผู้หญิงประมาณ 10 กว่าคนก้อตามกันอย่างบ้าคลั่ง

วิ่งพลัก ๆ กันรถไฟฟ้าแทบพัง พอไปถึงนานา ก้อฝ่าฟันกว่าจะถึงรร.อีกขอบอก

ว่าตอนนั้นไม่รู้เรื่องแล้วตาม ๆ เค้าอย่างเดียวเลย พอไปถึงก้อขอน้องเค้าดูรูป

เฮ้ย..นี่มัน ซากุไร โชนี่หว่า ถ้าไม่ใช่ก้อโคตรเหมือนหละวะ..หลังจากนั้น

พี่ ๆ เค้าก้อไปเปิดห้องกัน เราเองก้อเฉย ๆ แล้ว เหนื่อย เซ็ง ตูมาทำไรเนี่ย

จะได้เจอมั๊ยซากุไรเนี่ย แต่นะ เพราะคำของนุ่นกะรัตน์แท้ ๆ เลย ตามก้อตาม

ให้ถึงที่สุด ทำให้เราเริ่มบ้าขึ้นมาอีกครั้ง แต่ก้อบ้าแบบไม่มีหลักแหล่งอะนะ

หลังจากนั้นพี่ป้อมก้อมาชวนเปิดห้องด้วย เราก้อตัดสินใจกันอยู่เอาก้อเอา

ถ้าอยู่แล้วได้เจอ แล้วก้อเริ่มคิดได้ว่าต้องลงมารอข้างล่างดีกว่าเพราะว่า

ถ้าพี่โชออกมาอีกรอบจะได้เห็น แล้วก้อลงมารอข้างล่างกัน ในขณะนั้นเรา

ก้อนั่งกินพิซซ่า แล้วก้อเริ่มโทรหาซีนว่าจะออกมามั๊ย ตอนนั้นด้วยความอารมณ์

ไม่ดีเลยประมาณว่าให้นุ่นคุยดีกว่า..พอนุ่นคุย ๆ สิ่งที่ไม่คาดคิดก้อเกิดขึ้น

เฮ้ย..เห็นคนญี่ปุ่น 2 คนเดินออกมานอกลิฟต์ ก้อกำลังจะหันไปเล่นกับรัตน์

ที่เล่นแจกันดอกไม้อยู่ว่า เพื่อนพี่โชป่าววะ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก

เฮ้ยยยยย..พี่โชเว้ย ๆ ตอนนั้นจะบอก่วาทำอะไรไม่ถูกจริง ๆ มือสั่น

สติกระเจิง นั่นโชตัวเป็น ๆ เหรอฟระ หล่อเว้ย..ใจไม่ปกติแล้วตอนนั้น

จะว่าบ้าก้อได้นะ พอหลังจากนั้นคือพวกพี่ป้อมพี่แอนกำลังจะไปเก็บของ

ที่ห้องไง เค้าก้อทำขึ้นไปก่อน เราเองเลยต้องทำเป็นจะขึ้นบ้าง และแล้ว

ข้าพเจ้าก้อกรี๊ด ตามชาวบ้านเค้าค่ะ ตอนแรกคิดว่าโชไม่น่าได้ยิน

แต่ที่ไหนได้ พี่แกวิ่งไปดีนะว่าตอนนั้นพี่แอนพี่ป้อม ลงมาอีกที แล้ววิ่งตามไปทัน

พี่โชวิ่งไปทางซ้ายของโรงแรม เหมือนจะไปรถไฟฟ้าใต้ดิน แต่ก้อนะ

ความจริงแล้ววิ่งหนีแฟน ๆ นั่นเอง มีวิ่งหลอกอีกต่างหากแหน่ะ

แต่ไม่รอดค่ะ ดันวิ่งมาเจอะ กะอีกกลุ่มหลังอีกพี่โชแบบขึ้นแท็กซี่ สีส้ม

ให้ตายแถวนั้นมีซะที่ไหนสีส้ม มีอยู่คันเดียว พลาดแล้วซากุไร

ตอนนั้นกะว่าจะนั่งแท็กซี่ตาม แต่ด้วยความคิดอันมีสติของพี่อ้อย

นั่งมอไซต์ตาม เราก้อเอาวะตามด้วย ตอนนั้นพี่อ้อยคันแรก

พี่โบกี้ แล้วก้อกุล รัตน์ นุ่น แล้วก้อน้องแพร ตามมาด้วยพี่แอนโอ

พี่อ้อม พี่แอนอูใครอีกไม่รู้อ่า จำไม่ได้ แต่รู้ว่า 9 คนไม่รวมพี่โบกี้

เพราะหลุดไปตอนไหนไม่รู้อ่า..(เสียดาย ๆ) แต่ตอนนั้นข้าพเจ้านึกอะไร

ไม่ออกแล้ว ตอนที่ตามนั้น คนขับของกุลแบบว่าไปจ่อข้าง ๆ รถโช

เหอ ๆ ให้ตายกลัวชิบ ออร่าความดุทำไมมันแรงงี๊ฟระ แล้วดันไปเจอ

สายตาที่มองผ่านกระจกข้างอีก..น่ากลัวเว้ย แต่ตอนนั้นเริ่มไม่สนแล้ว

เป็นไงเป็นกัน จะจำตูได้ก้อให้มันรู้ไปสิ..พอรถจะออกเลยตัดสินใจ

มองให้เต็ม ๆ อีกที..หล่อ..ดุ..เท่ห์ กรูไม่กลัวแล้วเว้ยยยยยยยย

ช่างมานแล้วเว้ย แต่ระหว่างนั้นก้อไม่กล้าเข้าใกล้เท่าไหร่แล้วพี่โชชนะ

คนขับคงงง ๆ จะให้จ่อรึไม่จ่อฟระอีนี่ ซักพักก้อเหมือนเเท็กซี่จะขับเร็ว

คงกะจะให้มอไซต์หลุดเพราะติดไฟแดงอ่ะสิ..รู้จักมอไซต์เมืองไทยน้อยปาย

แล้วก้อทำท่าเหมือนจะจอดไม่จอดหน้าเวิร์ลเทรด สุดท้ายคงตัดสินใจได้

หนีไปคงไม่รอด (ถูกต้อง) เลยจอดแล้วเดินเข้าประตูน้ำเราก้อตาม ๆ

ติดหลังเลยได้ข่าว ระหว่างนั้นก้อสำรวจพี่โชไปด้วย ผิวดี เสื้อสีขาว

กางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อน หมวกแก็ปมีคาด รองเท้าแตะ ใส่

สร้อยข้อมือหินที่ซื้อที่อเมกามาด้วย ใส่แว่นสายตา ให้ตาย

เท่ห์จริง ๆ หว่ะ ยอมรับว่าไม่ออร่าเท่าพี่กี้ แต่ก้อไม่ใช่คนธรรมดาแหล่ะ

ซักพักเพื่อนเค้าคงนึกสนุก ปีนรั้ว พี่โชก้อชะงักนึดนึง

แล้วก้อเอาฟระ ก้อกระโดดตามไป ดันไปเจอตุ๊ก ๆ อีกดีนะไม่เป็นอะไรอ่า

แล้วเราเองก้อหาทางออกเหมือนกันตอนแรกว่าจะปีนแต่ไม่ดีกว่า

พอดีพี่อ้อย (อีกแล้ว) เจอรูเลยมุดไป เราก้อมุดด้วยแต่ไอเพื่อน

2 คนข้างหลัง กระโดดข้ามตามรอยพี่โชว่างั้นไอนุ่นไอรัตน์

แล้วก้อเข้าไปเป็นทางเล็ก ๆ ซอกซอยเยอะมากจะบอกว่าตอนนั้น

ไม่ได้สนใจแล้วกูจะตามเว้ย แต่ร้อนนะ เหนื่อยด้วย แต่ข้าพเจ้า

ไม่ยักจะเห็นเหงื่อพี่โช แต่คนอื่นบอกว่าออกเยอะจะตาย (อ้าวเหรอ)

แล้วก้องง ๆ ทำไมถ้าปกติเนี่ยเวลาเดิน พี่โชน่าจะอยู่ตรงกลางนะ

แต่ทำไมดันอยู่หลังสุดให้ข้าพเจ้าตามติดได้ซะงั้น..รึว่าเพื่อนพี่โชเค้า

จะสนุก แต่เพื่อนรำคาญ 555+ หลังจากที่เดินตามกันเหงื่อพลั่ก ๆ

แถมในขณะเดินยังมียกขากางเกงอีกแหน่ะ ยังไม่ลืมมาดคุณชาย

ระหว่างทางมีเดินดูของด้วยนะ สบายใจไปมั๊ยหน่ะ

พี่โชคงเริ่มรำคาญมันจะเอาไงกะตูฟระ เลยให้เพื่อน

ที่พูดไทยได้มาตกลง พี่อ้อย (อีกแล้ว) ก้อขอถ่ายรูปกะจับมือแค่นั้น

แล้วจะไม่ตาม (ขอบคุณพี่อ้อยจริง ๆ) แล้วเค้าก้อเหมือนงง ๆ ตัดสิน

ใจไม่ได้ เราก้อกลัวแล้วว่าพี่โชจะหนี เลยกะว่าจะเดินไปอีกทางลาก

พี่แอนไปด้วย อาการงง ๆ อะไรเหรอ แต่ว่ายังไม่ทันได้เดิน ก้อเห็น

ว่าเค้าพาเดินไปหาพี่โช...พี่โชยืนทำหน้าโหดอยู่ (นุ่นบอก) เราก้ออะไรฟระ

แล้วก้อขอ ๆ พี่โชให้ได้แค่จับมือหง่ะ..แต่ตอนนั้นดีใจจนบอกไม่ถูก

ข้าพเจ้าฝันไปรึป่าว..เรื่องจริงเหรอ กับท่าทางยิ้ม ๆ งงๆ กับท่าทาง

แหวกมาจับทีละคน ตอนนั้นเหมือนพี่โชมองหน้ากุลแล้วถาม ๆ ว่า

ได้จับยัง กุลก้อทำหน้าเหมือนหมาหงอย เค้าก้อแหวก ๆ มาจับ

กุลก้อบีบๆ พี่โชก้อผงะนิดนึง แล้วก้อแหวกไปคนต่อไป

มือโชนิ่มมาก หน้าตาก้อดี โอย เบลอมากตอนนั้น

พี่แอนบอกได้จับมือ 12 คนแหล่ะ

จำได้ว่าตอนนั้นมองหน้าโชตลอดเลยนะ แต่ทำไมตอนนี้

จำได้ลาง ๆ หล่ะ ออร่าโอเย่บังข้าพเจ้าเรอะ โอ๊ย อย่าแรงเดะ

แล้วหลังจากนั้นก้อไหว้ขอบคุณแล้วก้อขอโทษ มีน้องคนนึง

ลงไปนั่งเลย เราก้อเกือบนะแต่ไม่หว่ะ แล้วพี่แอนกะพี่อ้อย

ไม่รู้ไปเอาของหน้าคอนมาจากไหนอ่า เอาอัลบั้มกะวิสแบนด์

ให้เค้าดู เค้าก้อขอบคุณ แล้วก้อ thank you โอย พร้อมกับยิ้ม

น่ารัก..ประทับใจสุดแล้วซากุไร โช

หลังจากนั้นก้อเข้าเวิร์ลเทรด รัตน์เลือกรูปเมนตัวเองก่อน 555+

แล้วก้อไปหอพลอยกะจะไปดูคอนแอบถ่าย แต่เวลานั้น

ไม่มีอารมณ์แล้วอ่ะ..เลยโทรหาพี่ป้อมกะว่าจะไปช่วยเดิน ๆ

หาพี่โชที่ข้าวสารต่อ พอไปลากพลอยกะซีนไปด้วย

ก้อไม่คิดว่าจะเจอหรือรบกวนเค้าอีก เลยกลับโรงแรมดีกว่า

ไปหาอะไรกินกันรองท้อง ไม่กินเยอะ ปวดท้อง พอหลังจากนั้น

ก้อเข้าห้อง แล้วก้อคุย ๆ กะพี่ป้อม พี่ยูกิน้องพี่ยูกิ เเล้วพี่ป้อม

ก้อบอกว่าพวกพี่อ้อยพี่แอนอยากดู + ได้รูปเราเลยลงไปเม้าท์ ๆ กัน

หลังจากนั้นก้อคุย ๆ กัน ตอนเช้าก้อลงมากินข้าว

เจอน้องฝ้าย ตอนแรกโกหกน้อง (เลวจริง ๆ) แต่นุ่นก้อทำให้เราคิด

กลับไปเล่าความจริงให้น้องฟัง..ขอโทษ

การตามครั้งนี้จะบอกว่าได้อะไรเยอะกับชาวบ้านเค้าก้อจริง

แต่ก้อแลกกลับมาด้วยความไม่สบายใจ เพราะเมนโชแต่ละคน

ไม่ได้เลย รู้สึกผิดทีหลังไง แต่ก้อนะทำไรไม่ได้แล้วมันผ่านมาแล้ว

ตอนนั้นพอเราเห็นว่านุ่นกะรัตน์ไม่หลุดเราก้อไม่สนใจใครแล้ว

มีอีกคนที่เราสนใจคือซีน จะว่าอะไรมั๊ย จะให้ทำไงหล่ะ

พี่ป้อมอีกคน ตอนนั้นก้อนึกว่าพี่หายไปไหน แต่เงินในมือถือ

ก้อจะหมดแล้ว กำ ๆ มีคนอีกหลายคนที่พลาด แต่เรื่องราวมันเกิดขึ้น

เร็วมาก ๆ เราเองยังตั้งตัวไม่ทันเลย ขอโทษ

ขอบคุณ น้องเอ็ม พี่ติ๊ก ลูก ๆ พี่ติ๊ก พี่ป้อม พี่อ้อย

ความงกของรัตน์ทำเราฮาสุดฤทธิ์ คิดได้ไง 50 คนอื่นเค้า 100 นะแก

2005/Aug/30

Happy Birthday to Matsumoto Jun

ไม่รู้จะพูดอะไร

ขอให้มีความสุขมาก ๆ

โตขึ้นอีกปีแล้วนะ

จุนอ่ะ..ชอบทำตัวผู้ใหญ่

ทั้ง ๆ ที่ความจริงนิสัยโคตรเด็ก

แต่ก้อน่ารักแหล่ะเนอะ

กุลชอบด่าจุนบ่อย ๆ

เคยได้ยินมั๊ย..ยิ่งด่ายิ่งรักหน่ะ

ยังไงก้อคนคนนี้ที่ 1 เสมอ

รักจุนคุงนะ

สุขสันต์วันเกิด

เดี๋ยวจะมาอัพเรื่องเมื่อวันเสาร์ที่ 27 สิงหาคม 2548

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้วเฟร้ย..เวลามันหายไปไหนหมดฟระ

(ก้อเวลาที่แกนอนไม่ตื่นไง 555555+)